Kırgın durduğuma bakma, aslında bende her şey aynı. Hüzünlere olan bu bağlılığım, eskiden kalma. Hüzünler biraz daha sanki bana benziyor.‘Hiç değişmeyeceksin’ diyor bir dostum. Bu söz tarifi imkânsız bir mutluluk veriyor bana. Aslında yeni bir başlangıç için; yaşım ve rüzgâr müsait. Ama gerekli dermanı dizlerimde ve yüreğimde bulamıyorum. Yokuşları çıkarken yaşıma yakışmayan bir daralma oluyor nefesimde. Bu darlıkta neyi değiştirebilirim ki? Yaşım daha küçük yüreğimden.Ben aslında rüzgâr olsam, hep doğudan eserdim.Ben aslında, hayatın sayfalarına ölüme dair dipnotlar hiç düşmezdim.Ben aslında bir gün kapımın umuttan yana çalacağına emindim.Ben aslında hayat ile hayali hep birbirine karıştırırdım.Ben aslında anladım yaralarıma uzanacak ellerin çok uzak olduğunu.Ben aslında anladım cami avlusuna terk edilen kundaklık bir çocuktan hiçbir farkım olmadığını.Ben aslında anladım hayatımın hep yamalardan ibaret olduğunu.Ben aslında cürümüm kadar yer yakardım.. . . ‘Neyse ‘ deyip toparlanmalıyım artık. Dökülen cümlelerimi, kırılan gençliğimi, darmadağın olan hayatımı onarmalıyım ve yeniden kalkabilmeliyim düştüğüm yerden. Bu kadar hassas olmanın vakti değildi artık. Küçük yaralarımla uğraşarak kaybedecek vaktim yoktu. Zira hayatın tutunacak dalları vardı. Asılmalıydım ben de zayıf kollarımla hayata; sabrı öğrenmeliydim. Sıkıca tutmalıydım bana uzanan elleri.Değişmem zor aslında. Acılar hep aynı çünkü. Acılarım hep aynı.Yine de değişmeliyim ey rüzgârlı hüznüm. Ne tarafa eseceğin belli değil, biliyorum. Biliyorum denizi özlemem de kar etmez. Kim bilir olsaydı yaşadıklarım, bir umut olurdu hep Kafdağı’nın ardında. Ama masal değil yaşadığım biliyorum. Balkıda oturup ağlayarak başlamalıyım değişmeye… Oturup ağlamalıyım halime.Belki tebessümlerimin bereketsizliği de terk eder beni böylece kim bilir…Hayat dediğiniz 1 çay,İnsan ise sadece 1 şeker.Karıştırdıkça haytan tat aldığını sanırsınOysaki Hayatın seni erittiğini çay bitince anlarsın…